Vandaag was ik weer voor een check-up bij mijn ademhalingscoach. We bespraken hoe het nu ging en ik vertelde wat er bij ons de afgelopen tijd was gebeurd. Ik vertelde o.a. over de diagnose van mijn zoontje die ons leven op dit moment behoorlijk op zijn kop zet. Ze vertelde dat in tijden van paniek, onrust en stress de ademhaling makkelijk omhoog kan schieten. Daarbij komt dat je last van allerlei bijkomende klachten kan krijgen zoals gejaagdheid, vastzitten van de spieren, onzekerheid en nog een hele lijst.

 Al vanaf mijn burnout zoek ik rust om te herstellen. Maar rust in een gezin is vaak ver te zoeken. Toen ik stopte met werken dacht ik rust te vinden om te herstellen. Het ging in eerste instantie alleen maar slechter. Toen dacht ik dat ik in januari rust zou vinden, na de drukke decembermaand, ho maar. Bleek dat januari zo mogelijk nog drukker en stressvoller te zijn dan december. Toen stopte ik met verwachtingen. Er zijn altijd externe factoren die voor stress zorgen, onrust. Daar heb ik geen invloed op en als ik daar afhankelijk van zou zijn, zou het er niet best voor me uit zien. Ik realiseerde me dat alleen bij God rust te vinden is. Hij zegt het zelf in Matt. 11:28: “Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven”.

                            (shalom)

Ik heb het nodig om me elke dag op God te richten en mijn vragen, zorgen, dank en lofprijzing bij Hem neer te leggen voor zijn troon. Ik moet alles van Hem verwachten, Hij zorgt voor mij, vult mijn hart met zijn shalom, zijn vrede, zijn rust (fil. 4:6). Hij woont zelf IN mij (joh. 14:17), dus zijn shalom is er ook altijd, zijn rust. Wat moet ik doen om dat te ervaren? Geloven dat het zo is en God ervoor danken.

 En of het werkt??

Mijn ademhaling is nog nooit zó rustig geweest!